Lars Weller (1974) schildert een eigen universum. Dit universum is unheimlich, maar ook ironisch en ambigu. Weller stelt existentiële vragen en twijfels aan de orde. Zijn werk gaat over de ervaringen van eenzaamheid en angst. Waarom leiden we ons leven op deze manier? Sommige schilderijen kunnen gezien worden als een droombeeld of als een mistige herinnering. Portretten hebben een vergeestelijkte aanwezigheid, alsof ze bijna uit het bestaan verdwijnen.

genre: expo